Rosa

Onlangs is Rosa overgegaan.
Ze was ons heel dierbaar. Ze is altijd een vrouw geweest, die met een open geest de wereld tegmoet trad. Ze verloor op jonge leeftijd haar moeder. Zo werd ze al heel vroeg geconfronteerd met verlies en vergankelijkheid. Ze heeft dan ook alles uit het leven gehaald.
Ze leefde om het leven door te geven. Ze deed dat met begrip voor de noden van anderen. Ze wist door ervaring hoe kostbaar de kleine dingen zijn. Het was haar dan ook echt om de kleine dingen te doen. Een taart bakken. Een verhaal vertellen. Een gezellige babbel, hier en daar. Ze leek altijd tijd te hebben. Ze nam zelf de tijd om zich te herbronnen, om te drinken aan de levensbron. Die tijd liet ze zich niet afnemen. Kostbare tijd, die ze achteraf veelvoudig kon doorgeven. Ze wist dat ze zelf niet de bron was van die tijd.
Ze was altijd op de hoogte van de laatste dingen. Ook op heel hoge leeftijd had je het gevoel dat ze zo up-to-date was in haar gedachten. En als ze niet kon volgen vroeg ze net zolang door tot ze mee was.
Rosa kwam op bezoek in Poustinia. Ze was in alles geïnteresseerd. In de geestelijke en materiële dingen. Het was haar allemaal even waardevol. Ze verloor nooit dat sprankeltje kwetsbaarheid in haar ogen, waarmee ze deuren ontgrendelde.
 

Ze wist wat diepe zielepijn was, ze voelde de knagende pijn in haar borst als ze zich machteloos voelde. Ze kende de donkerte van niet weten. De twijfel, als de zin der dingen niet kan worden gepeild. Ze was zo door en door mens. Mens met de mensen.
We zullen het allemaal doorgeven, Rosa, honderdvoudig.
Ik hoor je nu lachen. Een gulle lach met een vleugje bescheidenheid. Je wist door je hoge leeftijd dat niets vanzelfsprekend is, maar alles mogelijk. Je had deze dubbelzinnigheid van het leven zo vaak zelf geleefd.
Het ga je goed, Rosa, we komen je wel weer tegen als de gewone dingen van het leven gezien worden, beleefd en bezongen. Van ganse harte bedankt, Lieve Rosa

Rosa Vansimpen

1 juli 1924 - 6 november 2009.

OVERLIJDEN VAN JAN DAS

Op 29 september overleed onze goede en geliefde vriend Jan Das.
Modest en ik kenden Jan al heel lang en we hebben zo dikwijls mogen genieten van zijn poëtische ontboezemingen. Een absoluut hoogtepunt waren de dagen, die we met hem doorbrachten rond het thema:’Jonathan Livingstone zeemeeuw’. Jan hield van de mensen en had ook oog voor de kleine mens, die wat minder kansen had gekregen.
Hij bezat de gave van het woord en stelde deze ten dienst aan wie geen stem had of amper werd gehoord. Hij nam soms geen blad voor de mond, durfde de dingen naar waarheid te benoemen. Hij durfde te zeggen wat hij voelde en bleef trouw aan zichzelf.
Hieronder lees je een tekst, die Jan schreef en die ook op zijn prentje staat.

VERRIJZEN is

altijd weer opnieuw

door die diepe nacht te gaan

en zaad te zijn

dat sterven moet

en brood te zijn

dat breken moet.

En altijd weer opnieuw

geloven dat het kan:

doorheen het donker

en de dood

de zachte ochtend

van het Leven

en het Licht

ontwaren.

Jan Das

We bewaren aan Jan een mooie herinnering in de vorm van het diepzinnige Onze Vader dat hij schreef en dat later door Tore Mutton op muziek is gezet. Ik citeer hier een paar regels: ‘Laat ons uw wil ontdekken in ’t werk met mensen, aan een nieuwe aarde van geluk voor allen.’
Het ga je goed Jan op je reis in de wereld van de geest, waar je versmelt met alles wat je dierbaar is.