Rowan, het kind dat door het contact met het paard begon te communiceren.
Een tijdje geleden hoorde ik een interview met Rupert Isaacson. Hij is journalist en paardentemmer.
Toen zijn zoon twee jaar oud was werd aan de ouders verteld dat hun zoon autistisch was. Rowan verzet zich echter tegen de therapiën, die hij moet ondergaan. Het liefst speelt hij met speelgoedpaardjes. Op een dag ontstaat er tussen het paard van de buurman en Rowan een spontaan contact. De jongen vleit zich tegen een poot van het paard neer en het paard buigt zich over Rowan.
Later neemt de vader zijn zoon mee op de rug van het paard Betsy en dag na dag ziet hij bij zijn zoon iets veranderen. Rowan breekt uit zijn cocon en begint op zijn omgeving te reageren.
Hierover vertelt Rupert:
’Ik was bang om Rowan op het paard te zetten. Ik heb hem gevraagd of hij het paard wou berijden. Hij wees met zijn vinger naar het paard en sprak toen voor het eerst een woord uit:’ rijden’. Aangestoken door wat Rupert bij zijn zoon ziet gebeuren komt hij op het idee om samen met het gezin een reis door Mongolië te ondernemen. Daar hoopt hij sjamanen te ontmoeten, die hem in de oude genezende magie kunnen inwijden. Hij vermoedt dat hij door voeling te krijgen met hun oude kennis van de orde der dingen een spoor kan vinden om zijn zoon verder te helpen. In het interview zegt Rupert: Ik ben in Londen geboren maar mijn familie komt uit Zuid-Afrika en Zimbabwe. Zo ken ik reeds vanaf mijn jeugd natuurgenezers. Door mijn werk als journalist en reizen over de wereld ontmoet ik traditionele genezers, die afkomstig zijn uit traditionele stammen. Ze gebruiken een ander bewustzijnsniveau, die men trance noemt om in de wereld van de geesten een oplossing voor een probleem te zoeken. Volgens sjamanen is een persoon met een afwijking iemand die een aparte rol in de samenleving moet vervullen. Ik heb een plaats op de wereld gezocht waar sjamanen en paarden een belangrijke rol spelen. En dat is Mongolië. Mijn zoon was autistisch toen hij vertrok en hij is autistisch teruggekomen. Maar hij is van drie dingen genezen. Hij was namelijk incontinent, hij had hevige woede-aanvallen, hij kon geen vriendjes maken. Na de ceremomies met de sjamanen is hij een sociale gelukkige jongen geworden. Hij is een kind zoals andere kinderen op zijn eigen manier. Men kan nu met hem communiceren. Hij heeft ook zijn stereotiepe gebaren opgegeven.’ Over het contact met de paarden zegt hij:’Een paard moet zijn schrik overwinnen om met de mensen te communiceren. Ook autisten hebben een grote angst om te communiceren. Ze moeten net als het paard deze angst leren overwinnen.
Rupert Isaacson leeft met zijn familie in Austin (Texas), waar hij in 2007 een centrum voor paardentherapie heeft geopend.
Hij heeft zijn ervaringen uitgeschreven in een boek dat de titel draagt:’ De paardenjongen’.
ISBN 9789023440192 uitgegeven bij Cargo.
Het boek is in 30 landen uitgekomen.
Hieronder vindt je een documentaire over het proces, die de ouders samen met Rowan hebben afgelegd.
http://www.netwerk.tv/uitzending/2009-06-22/de-paardenjongen
Er is heden ten dage veel te doen over autisme. Het valt mij echter op dat er met de term soms kwistig wordt omgegaan. Kinderen met een sterke introverte aard vertonen gedragingen, die veel gemeen hebben met autisme. Ze worden soms te snel als autistische kinderen bestempeld. Dit veroorzaakt bij de ouders veel paniek. Autisme ervaren we als heel bedreigend. Het gevaar dat het contact met je kind wordt afgesneden ligt dan op de loer. Paniek schept vertwijfeling en het dreigt de ouders en het kind nog meer in een hoek te drijven.Tegelijk is de tijd aangebroken dat we deze manier van zijn ruimte geven en het niet alleen maar proberen te behandelen. Met ruimte geven bedoel ik: een confrontatie aangaan met het anders zijn van een kind zonder het te beoordelen.
Sjamanen leren ons dat we het anders zijn kunnen benutten als een deur, die zich opent. Zo krijgen we dezelfde werkelijkheid op een andere manier te zien.
Communicatie beweegt zich op veel niveau’s tegelijk. Bepaalde vormen van communicatie moeten we nog leren ontwikkelen.
Autisme als fenomeen confronteert ons met de behoefte om deze communicatiemogelijkheden te ontwikkelen. Er ligt nog een lange weg voor ons. Ruimte geven aan betekent ook dat we het fenomeen autisme proberen te doorvoelen zonder een kind per definitie autistisch te noemen.
Er is meer ruimte in de uitspraak:’mijn kind vertoont autistisch gedrag’ dan in ’mijn kind is autistisch’.
In het eerste liggen meer kansen voor verandering.
Het verhaal van Rowan laat zien dat sjamanen door hen niet oordelende houding zich kunnen afstemmen op een bewustzijnslaag waar geblokkeerde energieën zich weer in beweging kunnen zetten. Ze spiegelen een levenshouding, waarbij respect voor de verborgen zin der dingen een centrale rol speelt. Het verhaal is niet geschreven om mensen te doen geloven dat iedere kind met autistisch gedrag heil vindt bij de sjamanen in Mongolië. Dit zou een simplistische conclusie zijn. De ouders konden door af te zien van willen ingrijpen in voeling komen met de eigen aard van hun kind, waardoor een dieper contact ontstaat. Zo vindt het kind de veiligheid, die het nodig heeft om uit zijn isolement te breken. Dit is een proces van veel geduld, van keer op keer weer afstemmen op het wezen van het kind en vooral van bereidheid om van dit anders-zijn te leren hoe je meer mens kan worden.
Rupert Isaacson brengt zijn verhaal met het nodige realisme en zet zich verder in voor kinderen, die op zoek zijn naar zichzelf.
Daarom vond ik het de moeite om het hier even ruimte te geven.
|
