je kunt ook altijd terug door deze poort

Lea Provo en Sevapur

Vele, vele jaren geleden kregen we bezoek in Poustinia van Lea Provo. Een bescheiden magere vrouw, die vanuit haar hele wezen sereniteit uitstraalde. Ze was zeer geïnteresseerd in ons verhaal en de ontwikkeling van Poustinia. Tijdens het gesprek, dat we met haar hadden ontdekten we veel gemeenschappelijke raakpunten. We hadden namelijk ook een aantal gezamenlijke inspiratiebronnen, zoals Lanza del Vasto en Gandhi. Toen we door de tuin liepen trof het mij dat Lea alles zag, dat ze geboeid geraakte door het kleinste detail. In dat zien las ik veel ontzag voor de grootsheid van de natuur en haar schepper. Ze straalde in haar manier om met mensen en dingen om te gaan deemoed uit. Een zich bewust zijn van haar kwetsbaarheid enerzijds, en volop participeren aan de kracht van het leven anderzijds.

Ik had zo wel enkele dagen met haar hier willen doorbrengen, pratend over planten en het leven in al zijn diversiteit. Maar haar tijd was beperkt en we waren blij met de tijd die ze ons schonk in haar drukke agenda tijdens haar bezoek aan België. Tijdens onze rondleiding in Poustinia kwamen we in onze Kapel, die toen nog niet helemaal af was.
Toen Lea naar binnen ging overkwam haar duidelijk iets. Ze ging voor de fontein op haar knieën zitten en boog voorover. Zo bleef ze daar enige tijd afgestemd, in stilte biddend. Wij stemden mee af. Een diepe rust kwam over ons. Toen Lea klaar was, draaide ze zich met een brede glimlach naar ons toe en zei:’
Ik neem een deel van de kracht die ik hier voel mee naar Sevapur. Ik voel een heel diepe verbondenheid tussen Poustinia en Sevapur.’
Ze vouwde haar handen en groette ons zoals in India gebruikelijk was. Het was zo’n goddelijk moment waarop de tijd even stil stond. Een diep menselijke ontmoeting.

Voor ons schonk ze toen ook een deel van de kracht van Sevapur aan ons. Op een diep wezenlijk vlak stroomde iets door. Enkele weken later vertrok Lea weer naar India. Ze overleed op 30 oktober 1997 in Sevapur. Ze realiseerde in Zuid-India twee dorpen: Sevapur voor de kasteloze paria’s, Vinobajipuram voor gerepatrieerde tamils uit Sri Lanka. Haar werk, dat zich steeds uitbreidt en voortzet behoort tot één van de hoopvolle perspectieven, die onze aandacht krijgt. Hieronder geef ik een korte impressie van haar werk. Voor meer informatie kan je terecht op www.sevapur.be

Na de dood van haar man, André Provo, met wie ze een levendige interesse deelde voor natuurgeneeskunde en de principes van geweldloosheid, werd Lea één van de pioniers van de vredesbeweging in ons land. In 1968 sticht ze in het zuiden van India de organisatie Inba Seva Sangam, wat letterlijk ”vreugdevol dienen” betekent. Ze blijft voor de rest van haar leven in India werken. Dank zij haar doorzettingsvermogen en wilssterkte slaagt ze erin samen met twee Indische vrienden om twee dorpen te stichten.
Sevapur. een dorp van dienstbetoon, bewoonbaar vanaf de jaren zeventig. In 1884, Vinobajipuram.
“Zowel in Sevapur als in Vinobajipuram heeft elk gezin een deel geïrrigeerd land en een deel “droog land” voor boomgewassen en struiken gekregen voor eigen gebruik. Inba Seva Sangam heeft een modelboerderij met 18 runderen, hoofdzakelijk koeien voor de melk. De bio landbouw en de leerboerderij voor de bio-dynamische landbouw, dienen als model om de boeren van Sevapur en uit de wijde omgeving efficiënter en natuurvriendelijk te leren telen. Er wordt gebruik gemaakt van koehoornpreparaten, wormencompost, bio insecticiden, o.a.op basis van kamille, om de bodem en oogsten kwalitatief te verbeteren. Ook kippen worden er gehouden.”

Er werd ook een Genetic Garden gerealiseerd.
“Een toontuin waar de kinderen en en de lokale bevolking de inheemse planten, kruiden en bomen kunnen bekijken. Alexander Amirthan heeft de droom van Lea Provo gerealiseerd: de rijke diversiteit aan planten en medicinale kruiden samenbrengen in een mooi aangelegde toontuin. Na enkele jaren zijn 253 variëteiten van kruiden en 83 soorten bomen bijeengebracht. Buiten geneeskrachtige planten zijn er nu in totaal een 2819 fruitbomen en 1745 woudbomen aan het groeien. Een groot deel bestaat uit met uitsterven bedreigde planten uit de heuvels van de Kadavurvallei.
Botanicus father Britto was de mentor van Alex. Ook vermicompost en biodynamische compost wordt gemaakt en gebruikt in de tuin. Weleda heeft het peterschap opgenomen van de toontuin en steunt sinds 3 jaar de lonen van dit project. Een onderneming waar medewerkers geïnspireerd werken aan een betere wereld, dat is Weleda.”

De organisatie doet ook veel inspanningen om kinderen milieubewust te maken. Er werden groepjes gevormd, die een weekend in en rondom sevapur doorbrengen.
“Met lessen en rollenspelen, helpen in de toontuinen en in de bio-boerderij, worden ze geïnformeerd en gemotiveerd om hun omgeving te beschermen voor de toekomst.”

Er is nog zoveel om te vermelden over de werking van de organisatie, die door Lea werd opgericht.

Veel van wat daar aan kinderen aangeboden wordt zou zinnig zijn om te integreren in de opvoeding van de kinderen hier. Het leren samenwerken met de natuur ligt aan de basis van een levenshouding waarbij men leert verantwoordelijk omgaan met wat ons op deze planeet geschonken wordt. Lea wist een spoor te trekken dat niet meer kan worden uitgewist. Het steekt anderen aan, maakt enthousiast en geeft perspectief. Moge het ons blijven inspireren.