Fijn dat je even de moeite hebt genomen door de poort te gaan.
Je kunt, net als bij een echte poort, er weer terug door heen gaan door er weer op te klikken

Dartmoor. Land van geest en ziel.

Het bestaat nog echt dat je thuis kan komen op een plek waar de aarde zo ruikt als was ze nog maagd. Je voelt meteen als je Dartmoor binnenrijdt dat er iets verandert. Je hebt er geen woorden voor. Het is alsof je lichaam zich iets herinnert van heel lang geleden. Uit een tijd dat je je niet hoefde te haasten om ergens te zijn. Want je was er altijd al. Waar je ook was. Dat heet met een oud woord: aanwezigheid.

Je kan in Dartmoor niet snel rijden. Dat laten de dieren niet toe. Het land is van hen. Als je daar komt deel je met hen de ruimte. Een andere keuze heb je niet. Maar de ruimte is dan ook immens. De wegen laten het ook niet toe. Het zijn heel smalle wegen waar één auto door kan. Dus wordt er op de wegen gedanst. Nu eens vooruit rijden, dan weer eens terugwijken voor. Of een andere keer de voorrang krijgen of geven.

In Dartmoor moet je dus tijd hebben om te spelen of je verdoet er je tijd. Dus is naar Dartmoor reizen vooral tijd hebben om te spelen en de bereidheid hebben om de geest te voelen in alles wat je tegenkomt. Je komt dan ook heel wat tegen. Elk detail verleidt je om stil te staan, diep te ademen en te kijken. Want in Dartmoor vertellen de mensen hun verhaal in de gewone dingen van het leven. Geen hoogdravende dingen. Gewoon de dingen, die je nodig hebt om te overleven. Ze tonen hoe je hiermee in schoonheid kan leven. Een slot op een deur, een uithangbord, een kar op het erf, een stenen kruis op een kerkhof. In het kerkje van Chagford, het schattig dorpje waar we logeerden, hangt een wandkleed dat door de bewoners is genaaid. Het is een soort quilt dat de geschiedenis van het dorp in beeld brengt.

Het raakte me om te zien, te voelen en te ervaren hoe de mensen daar erin lukten om vorm te geven aan de dorpsziel. De eenvoud maar ook de diepte stralen er zo van af. Dat maken alleen mensen die tijd beleven als iets dat hen gegeven is. Want Dartmoor confronteert je met de waarheid dat je de tijd niet naar je hand kan zetten. Tijd is op de eerste plaats iets dat je krijgt om er iets zinnig mee te doen. Ik ga je niet verklappen waar we overal zijn geweest. Het zou te overweldigend zijn voor jou en voor mij.
 

Maar op een dag liepen we over de Moors, met de wind in onze haren, en een vrij zicht overal om ons heen. Daar hebben we een wilde merrie met haar veulen ontmoet. Ze stonden er rustig te grazen. Wij konden zomaar heel nabij toezien. Roerloos gevangen in de ontroering van zo’n groots moment. Dan kan de dag niet meer stuk. Het is nog ochtend en je hebt het gevoel dat je alles al hebt gekregen. Daarna verandert je waarneming ook volkomen. Je voelt je meer volledig zonder verklaring.

Door Dartmoor rijden is vallen voor de charmes van de ontelbare door mensen met natuurlijke materialen aangelegde haagjes, die zich sierlijk door het landschap slingeren en je blik doen verdwijnen in de eindloosheid van een dromend landschap. Schapen vind je overal. Ze staan voor je, voor je het weet. En breiende vrouwen vindt je dus ook overal. Ze verkopen met waardigheid hun zelfgebreide truien en mutsen. Als je iets van hen koopt doe je de schapen en hen echt plezier. Ze horen er nu eenmaal bij. Dat is ook een groot voordeel. In Dartmoor hoef je nooit kou te lijden.

Op een ochtend bezochten we Totness, een transition-town. Dit is een moeilijk woord voor een stad, die moeite doet om een ecologische economie op gang te brengen. Dit als creatief antwoord op de noden van onze planeet. Meer hierover vindt je hieronder. Er was een klein marktje, waar mensen uit de streek hun zelfgemaakte spulletjes van de hand kunnen doen. We ontmoeten daar een man met houten eenden. Vermits ik al van jongsafaan een zwak heb voor eenden was het meteen troef. Ik vergat uur en tijd en geraakte niet uitgekeken op de eenden. Ik heb er drie mee naar huis gebracht. Ze staan gezellig te keuvelen op ons nieuwe terras. Maar ook hier doen ze de verbaasde voorbijganger vertragen en de tijd vergeten. Ze passen hier goed. Hier kom je ook om je even de tijd te herinneren die je jezelf nog moet geven of die je hebt gekregen en niet hebt gebruikt.

Wat ik in dit verhaal niet mag vergeten zijn de heerlijke tijdloze momenten in groep gedeeld. Samen stilstaan en ontroerd zijn en weten van elkaar dat je een onvergetelijk moment doormaakt. Op een pad lopen, in elkaars voetstappen zonder te struikelen omdat je er bent voor de ander in de grootsheid van de eenvoudige dingen. Samen getuige zijn van de liefde voor de natuur, die ieder hier in zijn hart draagt. Want niemand denkt eraan hier om dit land te ontmaagden. De zuivere lucht, de pure stilte, die over de Moors zweeft, de authenticiteit van de bewoners brengen je weer terug bij je eigen kern. Naar wie je bent ergens diep in jou, in een maagdelijke grond.

Zo dit waren impressies van een reis, die nog lang beklijft. Een reis, die me nog meer doet geloven in de kleine waardevolle dingen van het leven. Een reis, die mij het gevoel geeft hoe belangrijk het is om stil te staan bij de vraag: ’Hoe kan ik op een kleinschalige wijze zinvol bijdragen aan het behoud van de natuur’. Een vraag die me levendig houdt, in open dialoog met deze wereld in overgang, die naar antwoorden zoekt. In die zin is de reis naar Dartmoor een pelgrimage in de echte zin van het woord. Hij leert me aanwezig te zijn in de keuzen die ik maak. Hij leert me tijd te nemen voor het innerlijk reizen in de dalen en vlakten van mijn ziel. Ook daar zijn de wegen smal en moet er soms worden gedanst. Maar een reis naar de maagdelijke grond is zonder meer de moeite meer dan waard!

Ik ben blij dat ik deze keer mee ben kunnen gaan. Wie weet wat er zoal gebeurt een volgende keer!

Wat de Transition-Towns betreft:

Dit zijn steden waarin groepjes mensen het initiatief nemen om creatief en productief in te spelen op de veranderingen, die zich in onze wereld voltrekken.

De onheilspellende voorspellingen over het lot van deze planeet maken mensen vaak bang en machteloos. De behoefte aan kleine haalbare alternatieven is groot. Meer mensen wensen te ontdekken wat ze in hun directe omgeving kunnen veranderen en wat echt in hun bereik ligt.

Reeds tientallen jaren zoeken deze mensen vorm te geven aan kleine projecten, die bijdragen aan een gezondere economie. Er zijn zelfs steden, die erin lukten hun eigen munt te ontwikkelen. Dat heeft een enorme uitwerking op de lokale handel. Kleinschalige bedrijven kunnen zich op deze wijze beter handhaven.

Het is een beweging, die zich overal op de wereld in gang zet. Er wordt niet langer energie gestopt in praten over. Het feit dat er iets moet worden gedaan. Ieder voor zich stelt zich eerlijk de vraag: ’ Wat kan ik doen?’
Als de mens met de natuur werkt , werkt de natuur met de mens.

De biodiversiteit in de natuur, d.w.z.de veelzijdigheid van planten en dieren en de onderlinge samenhang, wordt bij deze benadering volkomen gegarandeerd. De zorg voor de aarde en de zorg voor de medemens staan centraal.

Wil je hier meer over lezen, dan kan je het Transitie-handboek raadplegen.

Het is geschreven door de stichter van de beweging Rob Hopkins.