Vooraankondiging concert in oktober 2010

Zoals vorig jaar wordt voor dit concert het Koor Pizzicanto uit Turnhout gevraagd om op te treden.

Hun optreden was zeer inspirerend en voor herhaling vatbaar.

Ze brengen echter een ander repertorium.

Helende klanken in een serene sfeer.

Het concert gaat door op 17 oktober in de Jezuïetenkerk te Heverlee.

Dit wegens de positieve ervaring naar ligging, praktische organisatie, parkeergelegenheid en gunstige akoustiek.

Voor en na het concert en tijdens de pauzes is er gelegenheid om met elkaar uit te wisselen,

Willem en Huguette van Poustinia zullen ook aanwezig zijn en vinden het fijn om de deelnemers aan het concert persoonlijk te begroeten.

Bovendien is er ook gelegenheid om enkele versnapperingen te proeven, artisanale spulletjes te kopen.

Meer informatie wordt nog doorgegeven bij de aankondiging.

Hou nu alvast de datum vrij als je er zeker bij wil zijn.

Je mag gerust zijn.

Het loont de moeite om zo’n verrijkend moment met elkaar te delen!

Noorderlichte Klanken - Hemelse klanken in een aardse bedding.

Voor Willem en mij was het geweldig om op een zondagnamiddag voor het concert naar Heverlee te rijden. Al maanden is er door de Vrienden van Poustinia naar dit programma toegewerkt en we hoopten net als hen op een vruchtbaar moment van ontmoeting. Investeren in een concert en een plek afhuren waar het plaats kan vinden houdt ook altijd een financieel risico in. Het vraagt dus veel inzet. Dank zij een aantal sponsers, die door de Vrienden werden aangesproken, kon reeds op voorhand aan een deel van de onkosten worden tegemoetgekomen.
Bij onze aankomst ontdekten we meteen bij de ingang de prachtige boekentafel, die vooral door Ireen en Erik werd verzorgd. Ik kon het niet nalaten om even in de boeken te snuisteren en ik was blij verrast te ontdekken hoe rijk en verscheiden het aanbod was. Eveneens bij de ingang was Ria druk in de weer met het versieren en inrichten van haar confituurhoekje. Door de prachtige bloemmotieven van de stofjes over de deksels en de tafelkleden was de aanblik van het standje heel feestelijk. Ria slaagt er telkens weer in om nieuwe variaties te bedenken en dat maakt de confituren zo kleurrijk. Connie kwam tegelijk met ons aan en begon meteen haar zelfgemaakte theepotten uit te stallen, geholpen door haar dochter en Katrien, die erover waakte dat de theepotten en de confituur tot één prachtig geheel versmolten.
Ik genoot van de eenvoudige schoonheid van deze dingen, de liefde en de zorg waarmee alles is gemaakt. Ook Gerda wist voor haar boek een plekje te veroveren. Doordat we ruim op tijd daar waren om de gasten te kunnen verwelkomen kuierde ik rustig rond en ontdekte de bezige bijen, die in de cafetariaruimte druk bezig waren met het klaarzetten van dranken, heerlijke taarten en broodjes. Verschillende vrienden en medewerkers hadden prachtige lekkere taarten gebakken en ik kreeg even het gevoel dat ik een bakkerij binnenwandelde.

Het is altijd zo hartverwarmend om te zien hoe ieder zich inspant om er iets moois van te maken en hoe elk detail bijdraagt aan het geheel. Hoe ieder met zijn talent een bijdrage levert en op deze wijze de kwaliteit van het gebeuren bevrucht. Het is natuurlijk ook telkensweer zoeken om tegelijk vanuit de eigen motivatie te werken en op de ander af te stemmen. Maar als dit lukt stroomt de energie naar de aanwezigen door en is de vreugde van ontmoeting des te groter.
Bij de ingang wisselden verschillende vrienden van wacht om de toegangskaartjes en de programma’s uit te delen aan de gasten, die binnendruppelden. Enkele vrienden liepen druk heen en weer om onderdelen van de algemene organisatie te verzorgen. De stoelen tellen, de mensen ontvangen en de weg wijzen enz. Het was een hele bedoening maar alles liep vlot en ik geloof echt dat de mensen het gevoel hadden dat ze zeer welkom waren en dat iets groots stond te gebeuren.

Ondertusen hadden de koorleden omder leiding van hun dirigente Christiana Duyck zich in de kerk ingezongen en namen ze nog even vóór het concert een adempauze. De spanning steeg met de minuut, maar dat helpt ook om in afstemmimg te komen. De kerk zelf biedt een ruim, sober en rustig kader en iedere bezoeker kon dan ook even rustig een plekje zoeken om aan te komen en af te stemmen. De akoustiek was overal even goed en dat stelt gerust. Het was heerlijk om bekenden terug te zien, met nieuwe mensen kennis te maken, wat bij te praten en verrast te reageren op de verhalen die ze vertelden. Toen het tijd was voor het concert ging ik achterin de kerk zitten met een vervuld gevoel. De kerk was bijna geheel gevuld en er heerste een open warme sfeer.

Tom, de voorzitter nam vooraan het woord en verwelkomde namens de Vrienden iedereen. Hij vertelde ook kort iets over Poustinia. Daarna vroeg hij om samen te zoemen als afstemming. Dat lukte wonderlijk goed en zo ontstond meteen een gevoel van verbondenheid. Karel had het op zich genomen om de bindteksten tussen de liederen voor te dragen. Hij deed dat met heel veel zorg en inlevingsvermogen zodat de toon meteen was gezet.

Daarna weergalmden de eerste Noorderlichte Klanken door de kerk en namen ons allen op. Laudate Dominum. Het koor zong dit zeer gedragen lied op het oksaal en dat had iets heel aparts. Ieder werd op deze wijze uitgenodigd on de klanken innerlijk op te nemen en naar binnen te keren. Vóór het tweede lied daalden ze de trappen af en schreden in stilte door de kerk om vooraan vóór het altaar plaats te nemen. Er ging een rilling door me heen, zo subtiel was de energie, die in de kerk hing. Een helende verbindende energie. De liederen vloeiden in elkander over en tussenin verbond Karel met zijn zachte stem de thema’s van de liederen met elkaar. Zo ontstond organisch een weefsel van klanken. Ze tilden ons op uit de zorg om de dagelijkse dingen, de routine van dagelijkse werkzaamheden, de drukte van elke dag, die ons soms doet afdwalen van waar het wezenlijk om gaat. In alles wat we doen de geest wekken, en ons van geest laten doordringen. Ik hoorde in de klanken het diepe blauw van de Noordse meren, die aan de voet van mijmerende bergen de stilte spiegelen. Ik voelde het ijs dat zich tot kristallen verdicht en de tijd even doet stollen. Ik hoorde de wind in de zeilen van een schip, dat langs de fjorden vaart. Maar bovenal hoorde ik in dit alles de adem van Gods’ zegen neerdalen en ik werd vervuld van liefde, licht, een energie die alles doordrong.

Het was schoon, ontroerend, transparant, verstillend, verwarmend. Het waren klanken, die aanraakten en ontroerden zonder dat het in woorden te vatten was. Klanken, die recht naar de ziel gaan en daar verwijlen om zich tot herkenning te verdichten.

Ernst en spel wisselden elkaar af. De koorleden bewogen, verwisselden organisch van plaats. Een klarinet wekte door haar zachte strelende klanken de weemoed naar de kern der dingen, terwijl een cello ons deed afdalen tot de diepte van het levensmysterie. Klanken die bewegen en ook innerlijk doen bewegen. Het was dan ook in de eerste korte pauze aan de mensen te voelen hoe diep ze waren geraakt, en tot zichzelf konden afdalen.

Het koor schreed als een bruidstoet voor het tweede deel naar voren en drukte op deze wijze ook de beweging naar binnen heel beeldend uit.

Het was een heel dynamisch concert. De toeschouwer wordt op deze wijze uitgenodigd tot een actieve deelname. Je hebt de indruk ook deel uit te maken van het koor. Dat greep me diep aan, gaf me het gevoel aan iets groots deel te nemen. Het was dan ook met vreugde in het hart dat ik vóór het uitreiken van de bloemen, het woord nam en het concert samen vatte met de woorden: Hemelse klanken in een aardse bedding.

Ik richtte mij ook even tot het publiek en vertelde dat wat ze hadden gehoord de vrucht is van een lange weg die met heel veel liefde voor de muziek is gegaan en ook met heel veel liefde is gedeeld.

Enkele dagen na het concert schreef Katrien de volgende reflectie bij het hele gebeuren.

Noorderlichte klanken.

Deze woorden roepen mooie beelden in me op 
samen zitten 
en op de klanken zweven van hun liederen, 
melodisch en ritmisch opgaan in andere werelden
en daarin telkens weer thuiskomen.
Ver weg en dichtbij
Zijn.
Noorderlichte klanken.
Gewone mensen die bijzondere dingen doen.
Aanwezig zijn
delen in koek en taart bakken
in vriendschap
verwoord of in stilte
als denker,
als doener
aanwezig zijn
getuigen
van verbondenheid
in theepotten en confituur
in een boek , in veel boeken
in worstelen
in wezen
in buigen en gebogen worden
in durven en geloven

De Vrienden 
voor Poustinia

Bij deze dank ik ook alle concertgasten, de broeders Jezuieten, de Vrienden en alle medewerkers.

Majo, Katrien en Karel en kinderen, Gemma en Gerarde, Ireen en Erik, Ria, Lutgart, Tom en Inge en kinderen, Connie, Gerda en Rudi, Annie en Frieda, Thérèse en Mia en....

Ook wens ik alle sponsers te bedanken.

We zijn blij het initiatief van Ria Breugelmans aan jullie voor te stellen.
Klik even op de potjes confituur en je komt in Ria's confituurhoekje.

Reeds sinds het prille begin van de Vereniging De vrienden van Poustinia kwam Ria op het idee om zelf confituren en gelei te maken. Ze houdt zelf heel erg veel van lekkere dingen, die op basis van goede grondstoffen zijn gemaakt. Ze heeft een tuin en ze geraakt steeds meer gefascineerd door de geuren en kleuren van groenten, bloemen en planten. Op een of andere manier slaagt ze erin om deze in een potje te vangen waardoor ze ook bij andere mensen op hun bord kunnen komen. Zo maakt ze hen op een magische wijze deelgenoot van wat de natuur ons te bieden heeft. Ze heeft een sterke band met de natuur, die haar ook de poëzie van het dagelijks leven doet ontdekken en exploreren. Hierover getuigt ze heel treffend in de volgende woorden:

”En nu begint de heerlijke vlierbloesemtijd weer. Mijn huis geurt naar het onovertroffen parfum van deze zalige bloesems, schitterend om naar te kijken, gezellig om er naar op zoek te gaan in het natuurgebied en een genot om de lepels af te likken als de mooie zachtgele potjes gevuld zijn.”

Ondertussen zijn de potjes van Ria op verschillende plaatsen in het land te koop aan geboden ten voordele van het project Poustina. Veel mensen spraken reeds hun waardering uit voor de eenvoudige aankleding van de potjes, die verraden met hoeveel toewijding Ria deze producten bereidt. De diverse smaken van de confituur komen ruim tegemoet aan de diversiteit van smaak bij mensen. De inhoud varieert per seizoen en zo komt het levensritme via de jam van Ria op je boterham langs. Het afzetgebied breidt zich stilletjesaan uit. Ook op sommige boekenmarkten en in Poustinia wordt ze te koop aangeboden.