We hebben ondertussen heel wat stappen in de verbouwingen gezet, die hier nog niet in beeld zijn gebracht.

Elke stap vraagt een andere afstemming en voorbereiding.
Op het gelijkvloers werd voor de oude buitenmuur een isoleermuur opgetrokken. De spouw, die zo ontstaat houdt het vocht en de koude op afstand. Het is een vrij lange muur. Het was dus tillen en sjouwen met stenen om te bereiken wat we wilden. Maar hij staat er, recht van leden!

Daarna werden de tussenmuurtjes voor de kamers aangebracht, zodat na een tijdje de basisstructuur in de benedenverdieping zichtbaar werd. En dat maakt het meteen heel anders. Ineens komen twee kamers in het zicht en in het midden de inkom. Tegelijkertijd werden ook de balken voor de vloer in de muren verankerd zodat de verhoudingen zichtbaarder worden.

De volgende fase was het maken van de ramen en de toegangsdeur op de grens tussen binnen en buiten. Willem verdween dan ook ettelijke uren in zijn atelier om te passen, meten en zagen. Het hout dat hij gebruikt is den. Het hele huis ruikt ernaar. Het is heerlijk om dit te ervaren.

Enkele weken geleden werden de ramen erin gezet. Sedert enkele dagen staat ook de deur op haar plek. Ze staat er waardig. Ze is breed en ontvankelijk en biedt heel wat ruimte aan wie haar binnentreedt. Al eerder werd in oude baksteen rond de ramen een sierrand gemaakt om de oorspronkelijke stijl van het huis te volgen.

Alles is ook reeds geschilderd. Zover staan we nu.

Dan kan Willem aan de electriciteitsbedrading beginnen. Wat ook weer een hoofdstuk apart is.

Maar nu het beneden dicht is, kan ook de verwarmingsboiler worden geïnstalleerd. Hiervoor werd eveneens in de benedenverdieping een ruimte voorbehouden. Het is dus een grote klus met veel verschillende aandachtspunten. Ook aan het rietveld wordt er naarstig verder gewerkt maar hierover lees je een volgende keer meer........

Een update - een verslag - een tussenstand

We hebben in maart eindelijk de harde wintermaanden achter ons gelaten en de verbouwingen van de nieuwe kamers ingezet.

De lange winter gaf Willem de tijd om alles nauwkeurig uit te rekenen, alles op elkaar af te stemmen, bestellingen te doen en lijnen uit te zetten. Het is een enorme klus, die veel concentratie vraagt. Alles moet op voorhand tot in detail op de computer uitgetekend worden.

Elk onderdeel moet in het geheel passen en zijn juiste plek krijgen. Zo is het constant oefenen om kosmische wetten in de praktijk om te zetten en er maximaal op in te spelen. De vertaalslag vinden van het idee, de tekening op de computer, het vooraanzicht op hoe het worden kan naar de eerste concrete handeling om ze in de vorm om te zetten. Even ga ik hierop in, omdat heel veel werk achter de coulissen gebeurt. Uren en uren voorstudie, voorbeschouwing, die uiteindelijk moeten leiden tot een financieel haalbaar project.

In het najaar konden we grotendeels het terras afwerken. Het was spelen en nog eens spelen met stenen. Vormen bekijken, bevoelen, betasten en dan telkens weer tastend de juiste steen op de juiste plaats krijgen.

Verrassend is het om zien dat elke steen zijn eigen karakter blootgeeft als hij omringd wordt door andere stenen. Hoe aanvullend stenen ook kunnen zijn voor elkaar. In december hebben we een sobere ijzeren lantaarn neergezet, die de gasten bij het vallen van de avond verwelkomt. Ook dit heeft nu eindelijk een plek.

Twee nieuwe bloemperken zorgen deze lente voor meer kijk en lust bij het betreden van het toegangspad, dat zich als een reuzeboa over het erf slingert. In één van de perken staat Viola, het bloemenmeisje.
We vonden haar vorig jaar geheel onverwachts. Het was meteen raak. Ze heeft in haar handen wat zaadjes, klaar om te zaaien. Dit beeld staat symbool voor alles wat hier in dit project tot groei en bloei komt, zowel innerlijk als uiterlijk, vertrouwend op de vruchtbaarheid van het leven. Ondanks alles wat kan tegengaan. Ze verwelkomt ieder met de belofte van voortdurende verandering in zich, trouw blijvend aan de grond, die haar voortbracht. Ze is de eeuwige zaaister levend van blijvende verwondering

.

Willem maakte in december ook een prachtig nieuw raam voor de eetruimte. Het oude was helemaal door op, maar kon maar vernieuwd worden als het terras wat in orde was. We hebben nu ook een prachtige doorkijk van binnen op het terras en op de prachtige in natuurlijke takken gebouwde Pergola. Het scheelde ons heel wat voor de kou in de winter.

Vanuit de keuken is het zicht op de tuin nu werkelijk verbreed en dat is heel deugddoend.

We hebben ondertussen ook al drie boeiende werkweekenden achter de rug.
In een goede ontspannen sfeer konden we samen met enkele gemotiveerde helpers de eerste werkzaamheden opstarten. Het eerste begin is altijd moeilijk. Er zijn steeds onverwachtse dingen, die ook hun kop opsteken, waar we constructief moeten op inspelen. Dat kan het weer zijn of een onderdeel dat praktisch wat moeilijk valt. We werken uiteindelijk in een oud gebouw en dat laat zich niet dwingen. Maar het is best leerzaam en vormend om na elke hindernis weer gezamenlijk tot een goedvoelende oplossing te komen. Ik druk dit samenwerken in enkele sfeerbeelden uit:

Er wordt een eerste steen gelegd,
na veel passen en meten.
Het is even, tastend in het duister,
de richting vinden, de juiste plek.
Ergens in het midden,
tussen verleden en toekomst.
 

De eerste steen, het begin.
Samen overleggen, samen aftasten
waar de blik van de ander zich op richt, en mijn blik raakt.
Samen komen tot het ongeziene,
dat aan het licht komt.
Samen komen tot een breder zicht op.

De dragende steen vinden,
die de verbinding tussen beneden en boven,
tussen boven en beneden
in gang zet.

Is dit de kans , die we krijgen?

Telkens opnieuw samen vinden
hoe weer te beginnen.
Hoe we, lerend van de fouten van het verleden,
in verbondenheid, de delen met elkaar verbindend,
de toekomst in een nieuw perspectief kunnen beleven.

Om zo, passend, metend,
in het hier en nu, in de eerste steen van in het begin,
in een eerste woord, een eerste gebaar,
de kiem te ontdekken van samen verder gaan.

huguette

Op zondagmiddag sluiten we het werk af met een meditatief moment in de kapel. Dan kijken we even rustig terug op het samen op een doel afgestemd werken. Hierbij drukken poëzie en muziek uit wat we samen hebben gedeeld. Even stilhouden tussen wat er innerlijk beweegt en zich uiterlijk voltrekt.

en ondertussen wordt er op alle niveaus rustig, maar zeker doorgewerkt........

wordt aangevuld.....