Het kippenhok van Modest

Les poulettes Modestes

Zowat een jaar vóór Modest is overgegaan hadden we enkele gesprekken over de bestemming van het kippenhok. We hadden op dat moment nog vier kippen en een haan. De haan was al vrij oud. De kippen waren van Engelse oorsprong en behoorlijk wild en maakten er een spel van om over de draad te vliegen en overal op het erf rond te flaneren. Het werd steeds moeilijker om de eieren terug te vinden.

Dus besloten we om alles op zijn beloop te laten en af te wachten wat er verder zou gebeuren. Maar als het met de kippen ophield, dan kon het kippenhok een andere bestemming krijgen. We speelden zelf met de idee om met de nodige aanpassingen er een tweede kluis van te maken. Maar niets lag vast behalve het besluit om de kippen niet meer aan te vullen. Toens Modest overleed, liepen de kippen nog steeds op vrije voet hier op het erf rond. Het was een genot om hen bezig te zien en we genoten van de vrijheid waar zij van genoten. De haan had de winter niet overleefd. We vonden zijn karkas ergens in een hokje buiten terug en sluiten niet uit dat hij door een of ander dier gegrepen werd. Want we leven tenslotte midden in een wildpark. De laatste kippetjes werden dan ook in de lente van vorig jaar in één nacht door de vos klein gemaakt. Toen ik hen op een morgen wou voeren vond ik alleen nog wat pluimen. Ik vond het jammer want ik vond de rondlopende kippetjes heel gezellig. Maar ik kon ook niet kwaad zijn op de vos. De natuur is de Natuur. Er is nu eenmaal een ordening in deze natuur en we hebben hier weinig verhaal tegen.

Ondertussen staat het kippenhok al een jaar zonder dienst te wachten op een nieuwe bestemming.

Maar in één van de laatste gesprekken met Modest liet ik eens het idee vallen om er een gastenverblijf van te maken. Een soort tweede kluis, die echter het voordeel heeft dat ze nog dichter bij het huis ligt. Modest stemde erin toe maar het idee bleef wachten omdat er nog steeds kippen waren.
Nu ben ik blij dat ik het met hem nog heb kunnen bespreken en het idee kreeg deze zomer weer vorm, toen ik samen met Wen ernaar toe liep om te kijken wat er mogelijk was.
Er sprong bij hem blijkbaar iets over want hij toonde zich enthousiast om dat idee te realiseren en dat ‘overzichtelijk projectje’ zoals hij het zelf noemde vorm te geven.
Het zou trouwens niet goed zijn om het gebouwtje lang aan zichzelf over te laten, want de natuur zou het zeer snel veroveren. De wilde wingerd had nu reeds de neiging om naar binnen te dringen.

In augustus kwam Wen een week kippenhokklussen. We hadden tussentijds besloten om het grondig aan te pakken. De oude artisanale pannekoekleien werden er één voor één afgehaald en voorzicthig uitgesorteerd. De oude houten dakconstructie werd gesloopt. Op het moment dat alleen de muren er nog stonden kreeg we een stevige regenbui, die alles meteen schoonspoelde.
Het werd een familieklus. Vader en zoon gingen met elkaar in competitie met elk een kant van het dak, wat de werklust deed toenemen. Elijah en Lydia, de vriendin van Wen kwamen een handje toesteken en op deze wijze vorderde het werk snel.
Nu ligt er dus een nieuw dak op. Met de oude leien.Het oude raam in het dak werd vervangen door een nieuw stevig raam door Willem gemaakt. Deze eerste fase konden we dan ook met een vreugdevuur afronden, waarvan je hierbij een foto vindt. De verder afwerking gebeurt zodra Wen zich weer kan vrijmaken.

Ondertussen broedt hij op de nog uit te werken details.

Eén ding is zeker: Het gaat met het kippenhok de goede kant op. Nu reeds zijn er gasten, die verlangend uitzien naar een verblijf in Les Poulettes Modestes. Het ligt ook mooi gesitueerd met aan de voorkant een zicht op het steeds veranderende rietveld. Aan de zijkant een breedbeeldzicht op de tuin. Aan de achterkant een zicht op de verte, een steeds wisselend Ardeens landschap.

De naam: Les Poulettes Modestes.

Het was Thérèse, die wegdromend bij de nieuwe bestemming van het kippenhok zich plots liet ontvallen: Les Poulettes Modestes. Ze wist ze zelf niet waaron ze dat plots zei maar er ligt een leuke verwijzing in de verwarring, die altijd ontstond als Modest zich aan een Franstalige voorstelde. Men heeft hem in administratieve diensten vaak gevraagd of dat zijn voornaam was. In het Frans is modeste een bijvoeglijk naamwoord en betekent bescheiden. Hij antwoordde dan altijd:’ Je m’appelle Modeste et je suis aussi modeste’. vandaar dat we deze inval van Thérèse zo grappig vinden en behouden. In dezelfde zin werd het tuinhuis Casa Modesta genoemd. Zo kom je als bezoeker Modest overal tegen en leeft hij tastbaar verder.

Het ontstaan van het kippenhok en de kippenfilosofie van Modest.

Modest heeft van kleinsaf iets met kippen en kreeg pas in Poustinia voor het eerst de kans om een kippenhok te bouwen. Hij liet dan ook zijn fantasie de vrije loop en het zou het kippenhok en de ren van zijn leven worden. Hij liet zich niet van de wijs brengen door opmerkingen van mensen uit de streek, die erop wezen dat kippen in deze streek veel belagers hebben. De buizerd durft namelijk op klaarlichte dag een duik te nemen en er met een kip vandoor te gaan. De vos en de bunzing liggen s’nachts op de loer om hun wilde honger te stillen. Dus het is niet simpel. Maar Modest ontwierp zijn kippenhok zo dat het s’nachts gemakkelijk kon afgesloten worden. Hij zorgde voor een stevige hoge omheining en plantte bomen om wat bescherming te bieden. Maar ondanks alle voorzorgsmaatregelen is het de buizerd toch gelukt om af en toe een duik te nemen en er met een kip vandoor te gaan. Het werd dus ook een sprookjesachtig kippenhok, waarin zijn kinderhart zich verliezen kon. Het is één van de eerste dingen, die hij hier heeft gedaan en hij nodigde Geert uit, die verstand van zaken heeft om het te realiseren.
Het moest toch een beetje verhoudingen hebben en goed worden afgewerkt.
Hij kon een partijtje authentieke met de hand gekapte oude leien bemachtigen en dat maakte hem heel enthousiast.
Hij heeft van de klus genoten. Het kippenhok werd het begin van een geschiedenis, die heeft geduurd tot vorig jaar. Modest vond het leuk om de kippen te laten broeden en hij was als een kippevader, die waakte over het wel en wee van de hele familie. Wat hij observeerde inspireerde hem tot wilde verhalen, die hij graag met mensen deelde. Deze verhalen maakten deel uit van zijn kippenfilosofie, waarmee hij prachtig in eenvoudige woorden kon duidelijk maken wat mensen zoal met elkaar beleven. Menigeen herkende zich erin. Hij heeft ooit eens in Lourdes een lezing gehouden waarin hij deze wijsheden verwerkte. De dagen erop begon ieder hem aan te spreken en over zijn of haar kippenhok te vertellen. Van het kippenhok was de sprong naar de belevenissen met vrouw en kinderen maar een kleine sprong om te nemen. Het werkte als een eerste opstapje naar alles wat zo moeilijk te zeggen is en dan toch ineens door dit alledaagse beeld in het bereik kwam. Ik zou vele anecdotes kunnen vertellen. Ik kies er een paar om te typeren hoezeer de kippen Modest aan het hart lagen. We kregen eens van Remi negen kuikentjes, die hun moeder verloren waren. Wijzelf hadden een oude bommakip, die nooit kinderen had gehad. Toen Modest de kuikentjes in het kippenhok neerzette ontfermde de bomma zich meteen over de kuikentjes en adopteerde ze.

Het was wonderbaar om ter zien hoe ze ergens diep in haar kippengeheugen de herinnering opviste om hen te leren eten en voor zichzelf te zorgen. In zorgzaamheid overtrof ze alle andere kippen. Het was een weelde om te zien hoe gezond en wel de kuikentjes onder haar vleugels floreerden. Een andere keer kreeg Modest ook weer eens kuikentjes en hij heeft toen een hele conctructie in huis bij de kachel gebouwd om ze groot te brengen. Het is hem ook gelukt en dan kon zijn plezier niet op.

Zo, dit is een heel verhaal geworden maar het maakt deel uit van het leven van Modest in Poustinia en dat deel krijgt nu nieuw leven ingeblazen.

Als het helemaal af is hoor je er meer over.

Maar één ding is zeker: het kippenhok van Modest blijft Het kippenhok van Modest.

Een plekje, waar je stil genieten kan van 's levens volheid.