22 AUGUSTUS - Een terugblik op een rijke open deur dag - deel 2
Na het middageten zijn we allen onder de lindebomen bij de ingang van de tuin gaan zitten. De zon scheen heerlijk. De ezels keken vol verwachting toe, want zoveel belangstelling ineens verraadt iets bijzonders. Ik heb toen aan onze bezoekers in de notedop verteld hoe we ons ten aanzien van de tuin opstellen. De tijd was tekort om de evolutie van onze tuin te schetsen. De presentatie van in de voormiddag evoceert dat ook even, zodat onze gasten zich hierover toch een beetje een voorstelling konden maken. Uitgangspunt voor al het werk in de tuin is: alles wat de tuin voortbrengt wordt gebruikt, hergebruikt of verwerkt zodat het in een nieuwe vorm een plekje in de tuin krijgt.
Ik kon dat meteen illustreren met onze nieuwe pergola en de haag rond het rietveld, die van snoeihout zijn gemaakt. Deze manier van werken creëert meteen veilige schuilplaatsen voor het overwinteren van insekten in de winter. Er worden ook omgekeerde terracottapotjes over de palen van de hekken gehangen, die met stro gevuld, voor de oorwormen een onderkomen bieden. Elk insect speelt een specifieke rol in de tuin, die bijdraagt tot het geheel. De keuze om elk onderdeel van de tuin in relatie tot het geheel te zien maakt deel uit van een methode, die permacultuur wordt genoemd. Dat woord is eigenlijk een samenvoeging van de woorden permanente agricultuur en permanente cultuur.
Het doel van permacultuur is: de samenwerking tussen de mens en de omliggende natuur, die als gevolg heeft dat beide op lange termijn kunnen overleven. De mens ontwerpt de natuur om zich heen zo dat zowel hij als de natuur er beter van wordt. Dat kan alleen maar door kennis te nemen van de wetten, die in de natuur werkzaam zijn en van alle vormen van leven die zich hierbij manifesteren.
Deze manier van werken werd in de jaren zeventig door twee Austaliërs, Bill Mollison en David Holmgren, ontwikkeld. Ze onderzochten lange tijd hoe de natuur werkt in de bossen van Tasmanië.
Zo ontdekten ze de principes van een ecosysteem. Het bos werd hun leermeester en de lessen die ze leerden pasten ze toe op het tuinieren en de landbouw. Het komt erop neer dat je door alles wat je doet de natuurlijke veerkracht van de tuin in stand houdt.
Wij kiezen in Poustinia voor deze werkwijze omdat we op deze wijze ook bijdragen aan het welzijn van de planeet. Als mens zijn we ook verbonden mat alle andere mensen en wezens, die deze planeet bevolken. De wetenschap neemt meer en meer waar dat wij geleidelijk aan de fysieke grenzen van deze planeet bereiken. Een grondige mentaliteitsverandering wordt steeds meer noodzakelijk.
Door deze levensfilosofie even te benoemen kon ik aan onze gasten ook duidelijk maken dat kiezen voor een rietveld om het afvalwater te zuiveren ook deel uitmaakt van dit ecosysteem. Dit systeem is ook op lange termijn het goedkoopste. Daarna opende Willem de deksels van de grote citernen, en even later die van de rietvelden.
De verbazing van de bezoekers was heel groot, toen ze onder het laatste deksel zuiver water aantroffen. De kracht van de natuur overweldigde allen. Willem lichtte de werking nog wat toe zodat het hele systeem duidelijk werd.
Vandaar wandelden we verder door de tuin tot we bij een perceel kwamen, waar blote grond te zien was. Daar stak ik mijn hand in de grond en nam een kluit aarde. Zo kon ik duidelijk maken dat goede aarde het begin is van alles. Dat we gedurende al de voorbije jaren door grondbedekking in de winter en compost een zeer rijke humuslaag hebben gecreëerd en dat we ervoor zorgen dat de grond zo weinig mogelijk bloot ligt.
De volgende halte was bij de composthopen Ik heb daar enkele principes van composteren genoemd en geïllustreerd. De interesse was groot en dat maakt dat de tijd zo voorbij vloog.
Willem nodigde ons uit aan de koffietafel, waar we nog even konden verder praten. Daarna nam hij iedereen mee naar het labyrint, waar hij dit krachtig symbool even duidde.
Het labyrint ligt in de stille zone van de tuin en belichaamt alle principes, die in de natuur maar ook in de mens werkzaam zijn. Door het labyrint in stilte te lopen konden onze gasten de weldoende werking van dit oeroude symbool aan de lijve ervaren. Van bij het labyrint startte dan een wandeling door de tuin in de richting van de kapel, waar Willem in de notedop vertelde hoe ze is gebouwd en wat ze belichaamt.
De tijd was tekort om de symboliek van de kapel uit te diepen, maar een aantal essentiële dingen zijn toch benoemd. Als afronding van het programma lieten we de presentatie over Glastonbury zien, zodat onze bezoekers ook een idee kregen van deze pelgrimage en het doel ervan. De dag was natuurlijk veel te kort maar er ontsponnen zich vruchtbare gesprekken, die voedend doorwerken. We namen dan ook met een goed gevoel afscheid van onze gasten, die van hun kant lieten blijken dat ze heel tevreden waren.
Op deze wijze kan de werking in Poustinia aanschouwelijk worden gedeeld en kunnen de gasten ervaren wat het met hen doet. Dit is zeker voor herhaling vatbaar.
|
