Vooraankondiging concert in oktober 2010

Zoals vorig jaar wordt voor dit concert het Koor Pizzicanto uit Turnhout gevraagd om op te treden.

Hun optreden was zeer inspirerend en voor herhaling vatbaar.

Ze brengen echter een ander repertorium.

Helende klanken in een serene sfeer.

Het concert gaat door op 17 oktober in de Jezuïetenkerk te Heverlee.

Dit wegens de positieve ervaring naar ligging, praktische organisatie, parkeergelegenheid en gunstige akoustiek.

Voor en na het concert en tijdens de pauzes is er gelegenheid om met elkaar uit te wisselen,

Willem en Huguette van Poustinia zullen ook aanwezig zijn en vinden het fijn om de deelnemers aan het concert persoonlijk te begroeten.

Bovendien is er ook gelegenheid om enkele versnapperingen te proeven, artisanale spulletjes te kopen.

Meer informatie wordt nog doorgegeven bij de aankondiging.

Hou nu alvast de datum vrij als je er zeker bij wil zijn.

Je mag gerust zijn.

Het loont de moeite om zo’n verrijkend moment met elkaar te delen!

met trots in het hart melden ons
Geertje en Bert:

Gerda Liekens deelt ons en jullie mee dat haar boek is gepubliceerd:
"Het hemelvuur"
Een boek gegroeid uit gevoelsmomenten.

Neem maar alvast een kijkje.

EEN NIEUWE TOEKOMST VOOR ZAAD
Er wordt veel weggegooid in onze consumptiemaatschappij. Maar veel van wat we wegdoen kan anderen helpen. Het kost soms wat inspanning om tegemoet te komen aan de noden van anderen.
Er wordt al veel gerecycleerd en dat is een goede zaak. Gelukkig nemen steeds meer mensen het initiatief om stil te staan bij de waarde van voeding en de dingen, die we dagelijks gebruiken en verbruiken. Vanuit een totale kosmische visie gezien is alles energie en draagt het op een of andere manier bij aan het geheel.
In dat perspectief heeft het kleinste waarde en maakt de kleinste handeling wel degelijk een verschil.
In deze visie kadert zich ook het initiatief “Seeds for Food” van Prof. Willem Van Cotthem.
Hij is professor in de plantkunde en is een tijdje geleden begonnen met het verzamelen van zaden van het fruit en de groenten, die we dagelijks consumeren. Hij zorgt ervoor dat deze zaden over heel de wereld bij de armsten terecht komen. Zo krijgen ze grotere kansen op overleven.
We kunnen zijn initiatief steunen door hem gedroogde zaden van groenten en fruit op te sturen.
Voor wie geen ervaring heeft met drogen signaleer ik even dat je je zaden gemakkelijk op een bord bovenop de verwarming kunt drogen of in de buurt van de verwarmingsketel of ergens in het donker op een gaas op zolder. Het is een kleine inspanning, die een wereld van verschil maakt.
Voor meer informatie kan je terecht op zijn website
Door hem te helpen, steunen we de groei van dit initiatief, waardoor de belangstelling voor deze methode kan groeien. Hopelijk wekt het ook belangstelling bij de ontwikkelingsorganisaties. Tot nu toe konden reeds vier projecten van het voordeel van deze methode genieten. Je kan dus meer voor de wereld betekenen dan je denkt. Een beetje aandacht, een kleine inspanning. Maar een aandacht en een inspanning , die ook de kwaliteit van je leven verhoogt.

HET NIEUWE PAD

Gisteren hadden enkele bezoekers van Poustinia de eer om als eerste ons nieuwe pad te mogen betreden. Het is een stevig begaanbaar pad geworden, gevormd door de kasseien. Ze gaven hier vroeger vorm aan het erf maar geraakten met de jaren voor een groot deel ondergegroeid. Het zijn kasseien, die een verhaal te vertellen hebben. Die weet hebben van wat zich hier vroeger en later heeft afgespeeld. Kasseien, die ondertussen door veel handen zijn gegaan. Kasseien die ooit nog met de hand zijn gekapt. Onbetaalbaar in deze tijd.
Ze hebben waarde, ze hebben kracht. Ze getuigen van vastberadenheid en doorzettingvermogen. Kasseien die ontzag wekken, die de dingen naar waarde doen schatten.

Het is dan ook wat om voor het eerst op dit pad te lopen. Een pad, dat zich organisch slingert tussen de terrassen en bloembakken, die in aanleg zijn. Een pad, dat je meeneemt in een beweging, die zich zo door ruimte en tijd slingert, alsof ze nooit ophoudt. Het pad vormt een scharnierpunt in de werkzaamheden, die hier aan de gang zijn. Het laat een verleden achter zich, waaruit het kracht put en het opent het zicht op de toekomst, waarin deze kracht geïnvesteerd wordt.
We zijn dan ook heel blij met dit pad, dat verleden met toekomst dynamisch met elkaar verbindt zodat wat was vruchtbaar moge doorwerken in wat is en zich voortplanten kan in wat zijn zal. Een pad, dat het wezen van Poustinia profileert: het altijd onderweg zijn, immer de sporen van het leven volgend, ze verankerend in de totale beleving van het hier en nu. Een pad, dat ieder verwelkomt, die zich op weg begeeft naar.
Bij deze wens ik heel speciaal Willem en Wen te bedanken voor de uren dat ze op hun knieën de kasseien rustig één na één hun nieuwe bestemming gaven. Voor hun oog voor detail, hun vruchtbare samenwerking, voor hun soepelheid om in te spelen op de mogelijkheden die zich tonen.

Ook Mia en Suzanne dank ik voor het uit sorteren en aanreiken van de kasseien. Raymonda voor het bijspringen waar het nodig was om het pad tijdig klaar te krijgen. Nadine, Elijah, Tom en Inge, Arnout en Han en wederom Mia en Raymonda voor het uitbreken van de kasseien. Het was alles bij elkaar een enorme klus en de stenen zullen het zich blijven herinneren dat ze met zoveel respect en aandacht zijn behandeld. Moge velen dit pad betreden en zich gedragen weten door de kracht en de inspiratie, die van het pad uitgaan.

Even tussendoor wat informatie uit de Wikepedia over kasseien:

Kasseien of kinderkopjes zijn kleine ronde (zwerf)stenen die worden gebruikt voor de aanleg van verharde wegen.
De naam kinderkopje duidt op de grootte: zo groot als het hoofd van een kind.
Belangrijke wegen werden vroeger in kasseien aangelegd, om ze beter berijdbaar te maken dan zand -en aardewegen.
In aardewegen ontstonden makkelijker karresporen en ze werden bij slecht weer gauw modderig of onberijdbaar. Kasseien van ongelijke grootte kunnen willekeurig neergelegd zijn of wanneer de stenen gelijkaardig formaat hebben, worden ze meestal in verband geplaveid. De rand van de weg wordt vaak door in de lengte geplaatste boordstenen gevormd. Kasseien worden ook nog gebruikt voor opritten of de bestrating rondom boerderijen, als opvang voor het regenwater.
Het woord kassei en de oudere vorm kalsijde komt van het latijn via calceata: met steen bedekte weg.
In België wordt de term kinderkopje nauwelijks gebruikt. Men spreekt er veeleer van de kassei.
Vaak zijn kasseien op maat gehakte stukken natuursteen, voornamelijk porfier.

Porfier is een naam van een stollingsgesteente met een bepaalde textuur, die een porfirische textuur, genoemd wordt.
Een porfier bestaat uit een mengsel van diverse grove mineralen (zogenaamde fenocrysten) in een fijnkorrelige grondmassa. Vanwege zijn grote hardheid en druk -en slijtvastheid kent porfier diverse gebruiken, onder meer voor straatstenen, de beruchte kasseien of kinderkopjes. In België wordt het gevonden bij Quenast, Bierk en Lessen.

IGOR DE MUIS TE GAST BIJ KAREL EN KATRIEN

Als reactie op het verhaal van de theepot stuurde Karel een paar foto’s door van Igor, die sedert een tijdje één van hun bloempotten als woonst heeft gekozen. Zo zie je maar hoe de ene muizenfamilie via internet de andere weet te vinden.

Blijkbaar zijn muizen veel vindingrijker dan mensen om een woonst te betrekken. Igor houdt blijkbaar van een uitzicht op een bloementuin. Dan zal hij bij Karel en Katrien wel in zijn element zijn.
We wensen Igor en zijn kroost dan ook een gelukkige tijd in zijn riante bloempotvilla.

Deze week stuurde Ingrid iets door wat raakt aan het wezen van ons mens-zijn. De laatste jaren worden we ons steeds meer bewust van de communicatie tussen een foetus en zijn moeder. Moeders ontdekken door afstemming een manier om met het kind, dat ze in hun schoot dragen te communiceren en ervaren door zich diep in te voelen de respons van het kind. Dergelijke ervaringen dwingen ons het bewustzijn van het ongeboren kind au sérieux te nemen. Maar de tijding, die ons deze week bereikte overstijgt alles wat we tot nog toe konden vermoeden. Zie hier de tijding.

’In November ging er een foto rond, het zou de foto van het jaar moeten zijn. Of zelfs van de eeuw. Maar als een krant dit niet gepubliceerd zou hebben, was hij je nooit onder ogen gekomen. Dit is de foto van een ongeboren baby in de 21ste week. Samuel Alexander Armas, die geopereerd werd door de chirurg Joseph Bruner. Bij de baby was een open ruggetje geconstateerd, maar zou een operatie buiten de baarmoeder nooit overleven. Zijn moeder, Julie Armas een kraamverpleegkundige had gehoord van de opzienbare prestaties van dr Bruner. In het UMC in Nashville voert hij operaties uit op babies in de baarmoeder. Gedurende deze operatie haalt hij de baarmoeder met een keizersnee uit de buik en maakt een kleine snede om de baby te opereren. Toen hij de operatie beëindigde, kwam het kleine, maar volmaakte handje van de kleine uit de incisie en greep de vinger van de chirurg stevig vast. Dit was het meest emotionele moment in het leven van dr.Bruner. Hij was voor even niet in staat om zich te verroeren. De fotograaf heeft deze gebeurtenis perfect op de gevoelige plaat kunnen vastleggen en de krant noemde het ‘de Hand van Hoop’. Als het ware een bedankje voor het redden van zijn jonge leventje. Zijn moeder kan de foto niet met droge ogen bekijken en zegt: ’Een zwangerschap is geen kwestie van gehandicapt of ziek, maar het gaat om een mens. Samuel kwam perfect gezond ter wereld, de operatie slaagde 100%.’

Meer info op: http://www.michaelclancy.com/index.html

LEVEN MET EEN GANZENPAS

Een man liep in Wales 20 km met 40 ganzen over de heuvels en door de dorpen waar hij langskwam.

Hij deed er drie dagen over en sliep deels in de natuur en deels bij mensen die hem onderdak gaven. Zijn hond hield tijdens de tocht de ganzen bij elkaar. Ze vonden onderweg in de riviertjes en meertjes water om zich lekker op te frissen en te bekomen van hun stoffig avontuur. In de dorpen wuifden kinderen en volwassenen hem enthousiast na.
Ze hadden de tijd. Hij schreed aan hun voorbij met een ganzenpas. De drukte van het dorp viel even stil en hervond zijn ganzepas. Een gans die zichzelf au sérieux neemt zet de ene stap na de ander en neemt de tijd om ondertussen alles in zich op te nemen.

Zo kon hij aan den lijve ervaren hoe het vroeger voelde om als ganzenhoeder te voet met je ganzen in overeenstemming met het ritme van de natuur naar de markt te trekken. Ganzen hoeden zoals toentertijd heeft ook te maken met een andere kwaliteit van tijdsbeleving.
Je begeeft je ergens naartoe zonder meteen te willen aankomen. Je beleeft de tijd die je nodig hebt om aan te komen. De tijd wordt deel van jou. Jij wordt deel van de tijd. Hij wordt je bondgenoot.
Hij is waarneembaar in je stap en in je ademhaling. Hij leert je te leven met een ganzepas.
Het beeld bleef bij me hangen en zette ook bij de tijd even stil.
De man met zijn ganzen, een kleine voortschrijdende stoet in een adembenemend tijdloos landschap waar tijd schijnt op te lossen in de eeuwigheid.
Het doet af en toe deugd om je met een ganzenpas in de tijd te begeven en te ontdekken dat niets dan aan je blik ontglipt. Je neemt waar met alles wat je hebt, met alles wat je bent. Je bent even helemaal in het nu, in dit moment van je leven, je overgevend aan het volle leven.
Leven met een ganzenpas ondanks de drukte van elke dag.
Eén seconde volstaat, en de kwaliteit van je leven verandert grondig.
Dus het loont de moeite om even hieronder het korte filmpje te bekijken en het beeld in je op te nemen.

Als je op een PC werkt dan heb je het programma QuickTime for Windows nodig om het af te kunnen spelen. Dat vind je hier: http://www.softwarepatch.com/internet/quicktime.html