Elk jaar organiseren we in Poustinia muziekdagen. Ook kinderen nemen hier aan deel en spelen creatief in op de impulsen die ze krijgen. Nu was er een liedje voorzien met als titel “La palombe”, De Duif.

Mieke, Ingrid, Linde en Amber zouden het zingen en spelen. Toen kwam Linde op het idee om de duif ook te tekenen en uit te knippen om ze op te hangen in de ruimte waar we musiceren.

Dank zij de practische zin van Jan kwam ze ook nog op de juiste plaats te hangen en ze paste perfect als symbool voor het liedje maar ook voor heel het gebeuren in die dagen. Dank zij de muziek verbroederen mensen met elkaar en openen ze voor elkaar nieuwe perspectieven. Dit voelend besloot ik ook de duif te gebruiken voor de viering van het 25 jaren bestaan van Poustinia. Er waren toen vier tenten in het vierkant opgesteld. In het midden ontstond op deze wijze een open ruimte, waar de duif aan een tak vrij in de lucht zweefde. Tijdens de viering ontstond door het samen bidden, zingen, brood en wijn delen wederom een diepe verbondenheid. Gelukkig nam Helena een foto van de duif. Ik heb haar als logo voor deze site gekozen omdat ze zo betekenisvol is voor wat mensen met elkaar verbindt: het openen van nieuwe perspectieven of het richten van de blik op de Verte. Het samen zoeken naar het vruchtbare land waar we samen nieuwe mogelijkheden kunnen aanspreken. Het samen investeren in een wereld waar ieder zijn eigen waarde heeft en iets van zichzelf aan de gemeenschap kan schenken. Waar we elkaar nodig hebben om de essentie van het leven in de vorm om te zetten. Een essentie die we ook als volgt kunnen benoemen: samen de mogelijkheden die in de schepping besloten liggen ontsluiten. Teilhard de Chardin heeft ooit eens geschreven dat wij de fout maken te denken dat de schepping af is. Ze gaat integendeel steeds verder, ze wordt steeds mooier, verfijnder en voltrekt zich in onzichtbare dimensies van het leven. Wij dragen bij tot dat proces door elke vorm van arbeid. In dat perspectief is niemand onbelangrijk, is geen enkele arbeid zinloos. De kleinste handeling kan een wereld van verschil maken. Zo symboliseert de duif ook het gericht zijn op een verbreding van onze kijk op onszelf, onze medemensen, de wereld.

Ze lokt ons naar de Verte, waar we zicht krijgen op de samenhang der dingen, het levenssnoer, waar alles samenkomt en zich aaneenrijgt tot één samengebundelde kracht.

Ik zet hieronder de tekst van La palombe.

La palombe

J’ai vu les yeux de la palombe (ik heb de ogen van de duif gezien), j’ai vu les yeux de la palombe au bord de la mer tout au bord (aan de kust) j'ai vu la palombe qui dort (ik heb de duif gezien die slaapt) les ailes (de vleugels)...les plumes (de veren) le cou (de hals)...la tệte (het hoofd)

Ook verwijs ik hier naar een hele oude tekst die ons een beeld schenkt waar we in deze tijd van onzekerheid en angst iets mee kunnen:

"Na verloop van veertig dagen opende Noach het venster dat hij in de ark had aangebracht. Toen liet hij een duif los om te zien of het water al van de aardbodem was weggezakt. Maar de duif vond geen plek waar haar pootjes konden rusten en keerde bij hem terug in de ark. Nu wachtte hij nog eens zeven dagen, en liet toen opnieuw een duif uit de ark los. Toen de duif tegen de avond terugkwam droeg zij een groene olijftak in haar bek. Toen begreep Noach dat het water van de aarde weggezakt moest zijn. ...................God zei tot Noach en zijn zonen: "Nu ga Ik een verbond aan met u en met uw nageslacht, en met alle levende wezens die bij u zijn, met de vogels en de viervoetige dieren, met alle dieren van de aarde die bij u zijn, al wat uit de ark is gekomen, al het gedierte van de aarde. Ik ga met u een verbond aan dat nooit nog enig levend wezen door het water van de vloed zal worden uitgeroeid, en dat er zich nooit meer een vloed zal voordoen om de aarde te verwoesten. Dit is het teken van het verbond, dat Ik instel tussen Mij en u, en alle levende wezens die bij u zijn, voor alle geslachten. Ik zet mijn boog in de wolken; die zal het teken zijn van het verbond tussen Mij en de aarde."

Genesis, 8, 6-12 en 9, 8-13